Εξωτερική επιφάνεια του ενθέματος



Η εξωτερική επιφάνεια του ενθέματος διακρίνεται σε δύο είδη: α) η τραχεία επιφάνεια και β) η λεία επιφάνεια. Η εξωτερική επιφάνεια των ενθεμάτων είναι πολύ ανθεκτική. Μπορεί να αντέξει σε πολύ μεγάλες πιέσεις, χωρίς να σπάσει το ένθεμα.


α) Ενθέματα τραχείας επιφανείας

Τα ενθέματα τραχείας επιφανείας έχουν μία επιφάνεια, η οποία μοιάζει οπτικά σαν γυαλόχαρτο, αλλά όχι και στην υφή, η οποία είναι πολύ πιο απαλή. Χρησιμοποιούνται από τους περισσότερους Πλαστικούς Χειρουργούς σήμερα και πλεονεκτούν ως προς το ότι η τραχεία επιφάνεια κάνει τη μετακίνησή τους πιο δύσκολη. Το κύριο πλεονέκτημά τους είναι ότι έχουν λιγότερες πιθανότητες δημιουργίας κάψας, δηλαδή δημιουργία σκληρού περιβλήματος γύρω από το ένθεμα, αν και υπάρχουν μελέτες οι οποίες λένε ότι οι πιθανότητες αυτές μεταξύ λείας και τραχείας επιφανείας ενθεμάτων είναι περίπου αντίστοιχες. Ως μειονέκτημα πολλοί αναφέρουν ότι υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να δημιουργηθεί ρυτίδωση ή συλλογή ορού γύρω από το ένθεμα και αυτό όμως είναι κάτι στο οποίο οι Πλαστικοί Χειρουργοί δεν συμφωνούν μεταξύ τους.



β) Λείας επιφανείας ενθέματα

Πλεονεκτούν όσον αφορά στη μικρότερη πιθανότητα ρυτίδωσης. Επίσης, φαίνεται ότι το εξωτερικό τους τοίχωμα είναι πιο ανθεκτικό. Φαίνεται όμως ότι  μειονεκτούν ως προς την πιθανότητα μετατόπισης τους και δημιουργίας κάψας. Τα λείας επιφανείας ενθέματα πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύονται από κάποιες μαλάξεις στο μαστό για μερικούς μήνες, έτσι ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα δημιουργίας κάψας.